Het Wybertsysteem

Een raar en onwennig gevoel. Al maanden komen we thuis en vragen onze vrouwen, vriendinnen of maîtresses “zeker weer verloren”? Of nog erger “ik hoef zeker niet te vragen wat de uitslag was”?. Dat doet pijn, elke keer weer. Net op het moment dat de pijn van verliezen begon te wennen, kwam de ommekeer.

Na een lang debat werd de knoop doorgehakt. We gingen spelen volgens het vlieger systeem. In een ruit met de punt naar voren. De keeper onder de ruit als bungelend touwtje. De keeper weggedacht is dit systeem beter bekend als het Wybertsysteem. Wat volgde was een gedisciplineerde wedstrijd waarbij wij elke achterstand weer gelijk wisten te trekken. Bij vlagen werd er oogstrelend gevoetbald en kwamen associaties op met 1974 en 1978. Wij speelden kortom het ideale zaal-totaal-voetbal.

Vlak voor tijd maakte de goddelijke kale de treffer waarmee wij voor kwamen te staan. De laatste minuten waren wij mentaal en motorisch leeg. Even leek het mis te gaan maar de 3 punten werden voor de poorten van de hel weggesleept.

Verdoofd, verdwaasd dronken wij ons overwinningsbiertje na afloop. Die smaakte heel anders dan de laatste maanden. Zoet. Dit smaakt naar meer!

Verslag door: Jack

Sorry, comments are closed for this post.

MENU